Outplacement en keuzestress
Outplacement vraagt soms om geduld, zoveel wordt wel duidelijk in het geval van Rutger waarin een hopeloos uitziende situatie plotseling veranderd in een luxeprobleem.
Rutger, een 56-jarige projectmanager in de ICT, klopte bij ons aan voor hulp. Hij was ontslagen en had vooral behoefte aan concrete hulp: het vinden van de juiste vacatures, openingen voor sollicitatiegesprekken en misschien ook het voorbereiden daarvan. Op ons advies werd daar nog scholing aan toegevoegd, want Rutger beschikte duidelijk over de broodnodige skills, maar kon dat niet aantonen met een diploma. Gekozen werd voor een korte certificerende opleiding van drie maanden. Dat het hierdoor wat passen en meten was met het outplacementbudget namen we op de koop toe. Dan maar wat minder marge voor ons als outplacementbureau.
Gelukkig kon Rutger vrijwel direct aanvangen met de opleiding. Synchroon aan de opleiding werd gestart met het outplacementtraject. Na een korte heroriëntatie gericht op Rutgers vakgebied werd het cv en de sollicitatiebrief behandeld, het zoekprofiel opgemaakt en startte ook onze jobhunting. Onze vacaturezoekers deden hun werk en ook de coach vond interessante vacatures en introduceerde Rutger bij enkele van onze relaties.
Rutger was gemotiveerd en samen met de coach van Werkcontact werd de markt wekelijks actief benaderd. Toch bleef het angstaanjagend stil of kregen we als terugkoppeling dat Rutger niet over de juiste certificering beschikte. Dat wiste we natuurlijk al, want we hadden het behalen van de certificering natuurlijk niet voor niets geadviseerd op te nemen in het outplacementtraject. Maar meestal zijn er dan ook wel mogelijkheden om alvast met portentiele werkgevers in gesprek te gaan. In het geval van Rutger dus niet.
Daarbij komt dat de eerste drie maanden van een outplacementtraject relatief zwaar zijn. Je hebt afscheid genomen van je laatste baan, de mensen en je maakt veelal gebruik van een werkloosheidsuitkering. Niet iets waar je graag mee te koop loopt of als eerste vertelt als je op een verjaardag zit. Ook Rutger had daar last van. Hij twijfelde al een beetje aan zichzelf en het uitblijven van uitnodigen voor een sollicitatiegesprek versterkte zijn twijfels. Inmiddels waren we bijna drie maanden verder en vroeg hij zichzelf hardop af of dat hij ooit nog wel aan de bak kwam. Hij had het gevoel of hij in een zwart gat solliciteerde.
Ondertussen maakte hij gelukkig wel vorderingen met zijn opleiding. Alles liep volgens planning en de door ons geadviseerde certificering was binnen twee weken in zicht.
Natuurlijk hoop je als outplacementcoach dat een situatie zoals bij Rutger niet al te lang duurt. Je legt uit dat het heel normaal is maar ondertussen probeer je wel uitnodigen voor een sollicitatiegesprek te forceren. In het geval van Rutger werd ook de coach wat ongeduldig. Alles werd immers volgens het boekje uitgevoerd. Er waren voldoende geschikte vacatures, Rutger solliciteerde actief en ook het netwerk van Werkcontact werd actief benaderd. Maar zoals gezegd was er vooral radiostilte. Niets, nada, nothing..
De doorbraak
Maar toen was het een mooie dag met herfstzonnetje. En niet alleen het weer was zonnig, ook de situatie van Rutger was plotseling een stuk zonniger. Want Rutger had die ochtend zijn mailbox geopend en trof tot zijn verassing maar liefst 4 (vier!) uitnodigen voor een sollicitatiegesprek aan. De figuurlijke dam was doorbrokken.
Binnen een mum van tijd zat Rutger niet meer thuis te wachten, maar bereidde hij maar liefst vier opeenvolgende eerste gesprekken voor. De energie die dit gaf, straalde hij uit. Het zelfvertrouwen keerde terug, wat er mede voor zorgde dat hij bij drie bedrijven werd uitgenodigd voor het tweede gesprek en uiteindelijk ook bij alle drie een contract kreeg aangeboden. Dat hij inmiddels zijn certificering had behaald zal hier zeker aan hebben bijgedragen, maar – eerlijk is eerlijk – ook stom toeval speelt hierbij vaak een rol.
Keuzestress
Vanuit een situatie die eerder kansloos leek zat Rutger opeens met een ander probleem: voor welke werkgever moest hij kiezen? De coach van Werkcontact had opeens te maken met een cliënt die geen keuze kon maken. Met hulp en tips van de coach werd tijd gewonnen en alles op een rijtje gezet. Rutger koos uiteindelijk voor de baan waarbij hij de meeste klik had met zijn toekomstige collega’s. En dat was een juiste keuze want Rutger appte de coach gisteren nog dat hij enorm op zijn plek zit!